مي دانم كه مدتي از نبودم ميگذرد!از تمام روزهايي كه ننوشتم دلگيرم...

گرچه ميدانم خيلي ها رفتند و ديگر ننوشتند و من نيز چه نزديك به سرنوشت آنان!اگر بگويم دغدغه ي كاري و زندگي فردي ام تنها سبب بودند، بي انصافي است!

اما آمدم.تا ناشناسي فراموش نشود هرگز! لا اقل براي كساني كه تا به لبه ي رسيدن به آن رفتند و ماندن و كساني هم بازگشتند اما من آمدم تا به آنهايي كه هنوز هم در آنجا هستند بگويم كه هستم.

خدواند ياري كند، مي نويسم...